Η Μέθοδος του Άρα

Μπαίνοντας ο εικοστός αιώνας, στο τελευταίο του τέταρτο,
αισθάνομαι άστεγος και περιττός. Οι άνθρωποι έχουν απαλλαγεί
από κάθε παιδεία. Οι κολεγιόπαιδες λύνουν εκπληκτικές εξισώσεις
με μια ευκολία που είναι να απορείς: συν, πλην, διά, επί – άρα...

Το μυστικό στη ζωή αυτή, φαίνεται, δεν είναι αν είσαι δούλος ή όχι.
Είναι να οδηγείσαι με συνέπεια σε κάποιο "άρα" και να έχεις
έτοιμη την απάντηση. Άρα, μήπως χρειάζεται ένα διαφορετικό "άρα"
που να είναι αποτέλεσμα κάποιων άλλων συστημάτων
και αλλιώς αποδεικτέων μαθηματικών;

Ίσως είναι ανάγκη στα παιδιά μας να διδάσκουμε μαζί με τα μαθηματικά
που οδήγησαν στο "άρα" της τεχνολογίας και κάποια "λυρικά μαθηματικά"
που να οδηγούν και στο "άρα" της ευαισθησίας που διπλασιάζει την ικανότητα σου
να αντιλαμβάνεσαι τη ζωή και που αποτελεί μία πρόσβαση
στο πραγματικό νόημα της ελευθερίας.

Επειδή -να το πούμε κι αυτό- ελευθερία δεν είναι να κινείσαι ανεμπόδιστα
στο πεδίο που σου έχει δοθεί. Να διερευνήσεις αυτό το πεδίο
και δη κατά τη διάσταση της αναλογίας των αισθήσεων, αυτό είναι.

Οδυσσέας Ελύτης

Ο Κήπος Βλέπει

Ίσως

αν εξαιρέσουμε τους Αναχωρητές

να 'μαι ο τελευταίος παίκτης

που ασκεί τα δικαιώματά του

οίηση

τι πάει να πει

κέρδος δεν καταλαβαίνω

ένας Πανσέληνος που ζωγραφίζει ενώ δεν υπάρχει Θεός

και αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο

η πραγματικότητα 

δεν ενδιαφέρεται

ποιος νέμεται το μέρος το φθαρτό

και ποιος το άλλο

τα βέλη προς τα κάτω και τα βέλη προς τα επάνω

δε συναντήθηκαν ποτέ 

ο κήπος βλέπει

ψηλά

μαίνονται τα μηνύματα

τι να το κάνεις

δε νογά κανείς

Τα πανύψηλα όρη

ας πούμε οι Άνδεις

 έχουνε το αντίστοιχό τους μέσα μας

(όπως το Σύμπαν

                       υποτίθεται

                       κάποιο άλλο από αντιύλη)

           όπου όταν προχωρούμε προς την κορυφή τους

           αραιώνει κι εκεί ο αέρας

                        τόσο που λιποθυμάς

~τα ανθρώπινα όργανα δεν αντέχουνε τόση καθαρότητα

~θα μας πάρει εκείνος που μετακινεί τους πληθυσμούς

~δεν καταλάβαμε ποτέ πως σκέπτονται τα περιστέρια

~δυο σπιθαμές πάνω από το κεφάλι μας παίζεται αυτό που χάσαμε ήδη

το αμύγδαλο του κόσμου

                    είναι πικρό και δεν
γίνεται να το βρεις παρεχτός αν

          κοιμηθείς μισός έξω απ' τον ύπνο

η αγάπη

μοιάζει με δυο ποτήρια σε στιγμή ενθουσιασμού

ντινγκ

λάμψη

θρύψαλα

Πάει καιρός που δεν έχω πει μια λέξη

σαν να μ' αγνόησαν τα γεγονότα

 ή και το αντίστροφο

να φέρεσαι όπως η βροχή στους τσίγκους

ρυθμικά με ανωτερότητα

              

είδα πάντοτε τις πράξεις που έτειναν

με τρόπο δόλιο να μ' εξουθενώσουν

τι να πει κανείς...

αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή του Οδυσσέα Ελύτη, Ο Κήπος Βλέπει